AK PARTİ VAN'DA GÜCÜNÜ NEDEN YİTİRDİ?
.
M.SALİH GEÇKEN
vanradikal@hotmail.com -
AK Parti’yi Van’da yeniden toparlamak, öncelikle yaşanan oy kaybının nedenlerinin doğru tespit edilmesiyle başlar. Sorunları görmeden çözüm üretmek mümkün değildir. Bu nedenle teşkilat yapısından saha çalışmalarına, aday tercihinden vatandaşla kurulan iletişime kadar tüm süreçler samimiyetle değerlendirilmeli; eksiklikler ve hatalar açık bir şekilde ortaya konulmalıdır. Doğru teşhis, yeniden güven kazanmanın ve güçlü bir toparlanmanın ilk adımıdır.
Ak Parti, Van’da yeniden eski gücüne kavuşmak istiyorsa, seçmene kuruluş dönemindeki samimiyete yeniden dönüldüğünü hissettirmeli ve buna inandırmalıdır.
Ak Parti'nin 2002 yılınnda girdiği ilk seçimde DEHAP'lı adaylar en yüksek oyu almış olsada Van’da 6-1 gibi güçlü bir siyasi tablo ortaya çıkmıştı. 2024 yılında yapılan yerel seçimlerde 14-0 gibi ağır bir sonuçla karşı karşıya kalmasının tek nedeni elbette sadece Van’daki Ak Parti siyasetçileri değildir. Ancak yaşanan bu gerilemenin en büyük sorumluluğu, çok büyük ölçüde partiyi Van’da temsil eden siyasetçilere aittir.
Van’da AK Parti’nin 6-1’lık başarıdan 14-0'lık yenilgiye gerilemesinin en önemli nedenleri arasında parti içinde yaşanan rekabet, yanlış aday tercihleri, hatalı yönetim anlayışı, işe alımlarda adaletsizlik, iltimas, torpil ve kayırmacılık yer almaktadır. Özellikle dindar seçmen başta olmak üzere geniş bir seçmen kitlesinin küstürülmesi, bu gerilemenin temel sebepleri arasında gösterilebilir. HDP'li seçmeni kazanacak pratikleri sergileyemeyen güç ve söz sahibi AK Partili siyasiler, AK Partili seçmeni kaybedecek pratikleri yapmak ta çok cesur davrandılar. Hele, neyse...
Birileri çıktı, ilk seçimde güçlü bir şekilde destek veren aşiretlere ve büyük ailelere adeta savaş açtı. Adamlar Ak Parti'ye oy verdi. Çelik, oy veren aşiretleri bitirecem dedi. Aşiretlerin önemli kısmını başka partilere itti.
Bir başkası ise Ak Parti’nin iç bütünlüğüne öyle bir darbe vurdu ki, bunun telafisi bugün bile çok mümkün görünmüyor. İlk adam olma hırsı için insanları birbirine düşman etti. “Ya şucusun ya bucusun” anlayışı Van özelinde Ak Parti’ye öylesine yerleştirildi ki, parti kendi içinde birçok parçaya bölündü. En çok ödüllendirilenler, en çok bölenler oldu.
Her gelen arkasında çok sayıda küskün bırakırken, partisine değil kendilerine yatırım yapmayı tercih etti. Bu kabahattan ivedi dönülerek, vefanın ve parti bilincinin yeniden samimi bir şekilde inşa edilmesi gerekiyor.
Riya, gurur, kibir ve kin sona ermeli; aile asabiyesi Ak Parti’nin önüne geçirilmemelidir.
Dava sevdalılarının yerini kravatlılar aldı, kravatlılar ise daha çok güce ve paraya odaklandı.
Kadın Kolları teşkilat Başkanı Tülay Kaynarca'yı karşılama töreninde ortaya çıkan görüntüler, adeta Kuzey Kore’yi hatırlatan bir tabloyu yansıttı. İrfan erdem yerini Kuzey Korede ki gibi zıplamalara bıraktı.Nişan yüzüğünü heba edeler gönderildi daha çok kazanmaya odaklananlar geldi.
Her yıl üye sayısı arttı. Fakat üye sayısı arttıkça Ak Parti’nin Van’daki oy oranı düştü. Türkiye’de en fazla üye kaydının yapıldığı dönemde Van birinci olurken, Ak Parti Van’da 14-0 mağlup oldu. Muhtemelen oy vermeyenler geldi, oy verenler ise vebale ortak olmamak için evine çekildi.
Belediyelere DEM'liler, CHP'liler, Ak Partiye kindarlar alındı. Torpililere birden fazla makam verildi. Özellikle Edremitte kapı kapı dolaşanlara zırnık bile verilmedi. İpekyolu Belediyesine bir ailenin üyeleri, son model arabalılar ve Ak Partiy'i haz etmeyenler işe alınırken, hakikaten işe ihtiyacı olanlar akıldan bile geçirilmedi. Profesörlerin çocukları, petrol istasyonu sahiplerinin çocukları, Ak Partiye çakanların çocukları alındı, vefakarların avuçları yalatıldı.
14-07'a RAGMEN HALA ÜYE SAYISIYLA ÖVÜNMEK AKIL TUTULMASI DEĞİLDE NEDİR? ÜYE ARTIP OY DÜŞÜYORSA, SİZCEDE BİR TUHAFLIK YOK MU?
İşin özü şu:
Van özelinde bazı siyasetçilerde kibir devam ettikçe,
Ak Partili siyasetçiler birbirinin kuyusunu kazmaya devam ettikçe,
“Ben iyiyim, diğerleri kötü” anlayışı sürdükçe,
Allah’ın bile affedebileceği hatalar gurur ve öfkeyle büyütüldükçe,
Ak Parti içinde “onun adamı, bunun adamı” anlayışı devam ettikçe,
İşe alımlarda liyakat yerine güç sahipleri belirleyici oldukça,
Güçlü olan sadece kendi yakınlarını kolladıkça, işler çok zor.
Kin bırakılmalı.
Öfke bırakılmalı.
Ben egosu idam edilmeli.
İlahi adalet unutulmamalı.
Kutsallaştırılmış aile asabiyesinden vazgeçilmeli.
Hak, tecrübe ve bilgi her şeyin önüne geçmelidir.
